„— Zresztą — dodał Marat — dlaczego miałbym odczuwać smutek czy wstręt Od pierwszego chroni mnie rozsądek, od drugiego przyzwyczajenie.
— Proszę mi to wyjaśnić, nie bardzo zrozumiałem. Może najpierw o rozwadze...
— Dobrze. Czegóż się bać Bezwładnego ciała, posągu z mięsa i kości zamiast z kamienia, marmuru czy granitu
— Więc w trupie nie ma nic poza tym
— Zupełnie nic.
— Jesteś tego pewien
— Najzupełniej.
— A w żywym ciele
— Jest ruch — rzekł dumnie Marat.
— I nic więcej A dusza
— Nigdy jej nie widziałem, mimo że gmeralem moim. skalpelem w tylu ciałach.
— Bo gmerałeś w trupach.
— Operowałem i żywych.
— I nic nie znalazłeś
— Owszem, uczucie bólu. Czy ból nazywa pan duszą
— Nie wierzysz w duszę
— Wierzę, gdyż jeżeli zechcę, mogę ją nazwać ruchem.
— Doskonale. Wierzysz w duszę, oto jest wszystko, czego od pana chciałem. Cieszę się z tego, że wierzysz.
— Powoli, mój panie, starajmy się zrozumieć, a nade wszystko nie przesadzajmy — rzekł Marat z jadowitym uśmiechem. — My, lekarze, jesteśmy materialistami.
— Ciała te są bardzo zimne — powiedział Balsamo w zamyśleniu — a kobieta była bardzo piękna.
— Tak, ale cóż stąd
— Piękna dusza mieszkała zapewne w tym pięknym ciele.
— Ach, co za pomyłka! Piękna pochwa, nędzna klinga. To jest ciało nierządnicy, która wyszedłszy z więzienia świętego Łazarza umarła na zapalenie mózgu w szpitalu HótelDieu. Historia jej długa i dość brudna.“(15)