„Cóż! Jeżeli Chrystus był synem Niepokalanej Dziewicy, to rewolucja jest dziecięciem uciskanego ludu! Na tę wielką demonstrację król odpowiada słowem Majestatu veto! Do buntowników zostaje wysłany pan de Brezę, w celu skłonienia ich do rozejścia się.
„Zebraliśmy się tutaj z woli ludu — odpowiada Mirabeau
— i nie ustąpimy, chyba że nas przebijecie bagnetami!" Powiedział te właśnie słowa, a nie jak podawano później
„Ustąpimy, ale pod groźbą bagnetów!" Dlaczego za plecami wielkiego człowieka zawsze znajdzie się jakiś pismak, który zniekształca jego słowa, rzekomo je poprawiając. Skąd on się wziął za Mirabeau na Jeu de Paume Lub za Cambroneem pod Waterloo
Wręczono odpowiedź królowi.
Król chodził pewien czas tam i z powrotem, z bardzo zakłopotaną miną.
— A więc oni nie chcą się rozejść — zapytał.
— Nie chcą, Sire.
— W takim razie niech im dadzą spokój. — Jak widzimy, władza królewska już musiała się ugiąć pod naciskiem ludu
— i to nawet bardzo nisko.
Od 23 czerwca do 12 lipca panował pozornie spokój, lecz była to cisza przygniatająca, jaka zazwyczaj poprzedza burzę. Był to ciężki sen, jaki się miewa, kiedy się źle śpi.
11 lipca, namówiony przez królowę, król przychyla się do rady księcia dArtois, Polignaców oraz całej dworskiej kamaryli i udziela dymisji Neckerowi. 12 lipca Paryż dowiaduje się o tym.“(12)