„I wachlując się kapeluszem szybko wszedł do otworu drzwi, za którymi był blask, żółcizna i zieleń. I od razu obegnało go zawsząd gorącem. Nie patrzył ni w prawo, ni w lewo. Zstąpiwszy z progu, poszedł po ziemi wysypanej żwirem, który chrzęścił mu pod podeszwami. Po bokach mignęły ogrodowe stoliki i poplamione słońcem pnie drzew. Ciągnęło go w sam głąb. Tam majaczyło coś, od czego nie mógł oderwać wzroku. To było zdumiewające. Drewnftk! Drewniak przeniesiony z jakiejś Sumatry na Powiśle. Zrobiwszy jeszcze parę kroków, przystanął. — Conrad, Conrad — powtórzył półgłosem.
— Co to Co to takiego — spytał potem i wskazał przed siebie.
Kelner na swych łukowatych nogach poleciał za nimi, teraz z lekka dyszał za jego ramieniem.
— A to, proszę szanownego pana, nasz teatrzyk — objaśnił go.
W istocie. Tonąc w lcrzewach, z obu stron przysłonięta gałęziami, wznosiła się przed nimi letnia scenka czy estrada pod drewnianym rzeźbionym okapem, przypominającym różową muszlę. Ta niezwykle sobie skromna i uboga buda, pomalowana bowiem była ongiś malinową farbą, napoły zmytą już przez deszcze i spłowiała w słońcu. Tam i ówdzie plastry jej odstawały od desek i nawet zwisały w powietrzu. Scenka wyglądała jak niewielki podłużny pokój o podłodze unoszącej się nad ziemią na wysokości półtora metra. Na deskach po bokach widać wymalowane były dawniej śmiejące się, bezzębne maski — ale tego można było tylko się domyślać. U góry jeszcze pozostał zardzewiały drut, po którym przesuwano — prawdopodobnie czerwoną — kurtynę.“(5)