„Kant (1724—1805) często mówił i pisał, że sam, „własnymi rękami" zapewnił sobie zdrowie i długie życie. Traktowano to jako swego rodzaju dziwactwo wielkiego filozofa. Tymczasem Kant, jak się przekonamy, rzeczywiście „ukształtował siebie" i to z materiału, jeżeli można tak powiedzieć, o niezbyt „dobrej jakości".
W młodości Kanta cechowało bardzo słabe zdrowie. Liczne choroby, ataki nerwowe i skłonność do melancholii nie zapowiadały mu długiego życia...
Słaby, z natury chorowity, tymczasem dożył on późnej starości. W wieku około 40 lat jego zdrowie zaczęło poprawiać się z każdym dniem i prawie do ostatnich lat swego życia Kant nie zaznał żadnych chorób...
Całe jego życie było wymierzone, wyliczone i przypominało najdokładniejszy chronometr. Dokładnie o godzinie dziesiątej kładł się spać i dokładnie o piątej wstawał. W ciągu 30 lat ani razu nie wstał o innej porze. Punktualnie o godzinie siódmej wychodził na spacer. Mieszkańcy Królewca sprawdzali według niego swoje zegarki...
Goethe (1749—1832), podobnie jak Kant, przestrzegał punktualności i porządku. Również jak on, nie posiadał w młodości dobrego zdrowia. Goethe zapewnił je sobie poprzez własny wysiłek woli i dokładne poznanie swojego organizmu. W wieku 19 lat miał krwotok płucny, a w wieku 21 lat wydawało się, że będzie on zdecydowanym neurastenikiem o bardzo nadszarpniętym zdrowiu i zachwianym systemie nerwowym.“(16)