„Mimo silnego napięcia uczucia i impulsywnej natury udawało mu się zachować opanowanie. Po tysiąc razy, gdy był sam na sam z Kay na spacerze i gdy rozmawiali o sprawach obojętnych, Vincent chciał zawołać „Dość już, dajmy spokój udawaniu i obojętności! Chciałbym przytulić cię, całować i całować twoje usta! Chcę, żebyś była moją żoną! Moją na zawsze! Należymy do siebie, oboje jesteśmy tacy samotni i tak rozpaczliwie potrzebujemy jedno drugiego."
Jakimś cudem panował jednak nad sobą. Nie mógł przecież ni stąd, ni zowąd mówić z nią o swej miłości, to byłoby zbyt gruboskórne. Kay nie ułatwiała mu tego niczym, unikała tematu miłości i małżeństwa. Jak i kiedy nadarzy się sposobność do pomówienia z nią o tych sprawach Czuł, że musi się to stać wkrótce, zbliżała się bowiem zima, a wraz z nią przeprowadzka do Hagi.
Wreszcie nie potrafił przemóc się dłużej; pękła napięta struna woli. Pewnego dnia wybrali się w stronę Bredy. Przed południem Vincent szkicował robotników kopiących torf. Potem usiedli nad strumykiem, w cie
niu kilku wiązów i zaczęli jeść zabrane z domu śniadanie. Jan spal w trawie; Kay siedziała koło koszyka z prowiantem. Vincent ukląkł obok i pokazywał jej rysunki. Nie umiał sobie potem zdać sprawy, jak się to stało, ale gdy klęczał przy niej, mówiąc prędko i gwałtownie, przypadkiem musnęła go ramieniem. Żywe dotknięcie wyzwoliło w nim długo powściągany żar, stracił panowanie nad sobą. Szkice wypadły mu z rąk, chwycił Kay w ramiona, przytulił do siebie, zasypał gwałtownymi, płomiennymi słowami“(8)