„Nikt nie ma ochoty na drzemkę. Przed nami przecież wielka przygoda. Nie mogą również spać instruktorzy, zasypywani pytaniami na temat przyszłego szkolenia i szybowiska.
Nie wiadomo, kiedy przeminęła ta jedyna w swoim rodzaju noc. Słoneczny poranek i zagubiona wśród gór stacyjka Ustjanowa. Pospiesznie wyskakujemy z betami na peron. W dwuszeregu zbiórka, w prawo zwrot i marsz do odległego blisko półtora kilometra obozowiska.
U podnóża kopulastej góry, zwanej przez tubylców Żukowem, przysiadły dwa hangarowe namioty mieszkalne, nieco dalej, nad kamienistym strumieniem, prymitywne umywalnie. Opodal dymiące kuchnie polowe na kołach. Za obozowiskiem, na obrzeżu rozległej łąki, prowizoryczna wiata dla szybowców, obok drewniany barak, siedziba kierownictwa i personelu administracyjnego kursu.
Pierwsze trzy dni przewidziano na prace instalacyjne oraz organizacyjne czynności. Musieliśmy montować drewniane prycze, zwozić od okolicznych gospodarzy słomę, napychać nią sienniki, ryć wokół namiotów rowki, odprowadzające nadmiar wody w razie deszczu. Trzeba było też wykonać własnymi siłami wiele innych niezbędnych prac obozowych, jak stawianie namiotów kuchennomagazynowych, zbijanie i wkopywanie drewnianych stołów oraz ławek, przygotowanie głębokich dołów na śmieci.“(4)