„Siedząc przy własnym stole patrzała wówczas na obie panie Eckhart, oświetlone światłem lampy, przyglądała się nauczycielce, która gorliwie krzątała się dokoła matki, i wyobrażała je sobie z dala od Morgany — zadowolone, zażywne, pełne słodyczy — zanim nawiedziły je kłopoty, zanim zmuszone zostały przenieść się w obce strony. »
Pewnego razu Virgie przegrywała gamy na pianinie panny Eckhart i właśnie dobiegała końca, kiedy nagle stara pani wrzasnęła na cały głos — Danke schón, danke schón, danke schón! — Cassie widziała i słyszała to na własne oczy i uszy.
Podczas gdy staruszka wydawała z siebie te wrzaski, po twarzy jej snuł się wciąż wyraz zwykłej u niej nieśmiałości i było tak, jakby wrzeszcząc na Virgie Rainey chciała tym samym zwymyślać cały świat lub przynajmniej muzykę całego świata, no i c«jy można jej było mieć to za złe A potem już tylko siedziała zupełnie spokojnie, z bladym uśmiechem na ustach, zadowolona z tego, że dokuczyła córce. Virgie ani na chwilę nie przestała grać. Grała właśnie Schumanna, któryś z jego „leśnych" utworów. Na piersi miała zatknięty za broszkę jaskrawy kwiat granatu (z tych nakrapianych, z ogrodu państwa Moody) i kwiat ten nawet nie zadrżał.“(7)